powrót do strony głównej

Posadzki sportowe

Przy dokonywaniu wyboru należy określić nasze potrzeby:

1. Podłogi powierzchniowo-elastyczne:

Podłogi o nawierzchniach powierzchniowo-elastycznych, które w momencie przyłożenia siły (piłka, zawodnik) ulegają odkształceniu na dużej powierzchni. Składają się one najczęściej z twardej, nie ulegającej odkształceniom punktowym posadzki np. wykładziny ułożonej na podłożu elastycznym powierzchniowo, najczęściej z rusztu drewnianego i płyty rozdzielającej, w postaci płyty wiórowej lub sklejki, rozkładającej równomiernie obciążenia. Jako wierzchnią warstwę w posadzkach stosowanych tylko do celów sportowych (ze względu na niska odporność na zabrudzenie i możliwość uszkodzenie w przypadku stosowania obuwia nie sportowego) stosuje się wykładziny PCV (Gamrat Sport, Tarkett Omnisport, Gerflor Taraflex), kauczukowe( Mondo, Artigo, Freudenberg), wylewki poliuretanowe (Regupol, Master Sport, Pulastic, Novoflex) oraz nawierzchnie uniwersalne (umożliwiają również inne wykorzystanie sali - na imprezy okolicznościowe i zabawy) drewniane (parkiet, panele) i naturalne wykładziny linoleum (Linodur, Linosport, Narnidur). Ta druga kategoria jest nawierzchnią twardą, dzięki czemu świetnie można wykonywać na nim zwroty. Posadzki powierzchniowo-elastyczne zalecane są obecnie szczególnie do koszykówki. W siatkówce, piłce ręcznej, ze względu na częste upadki i rzuty zawodników na podłogę, preferuje się nawierzchnie punktowo-elastyczne lub kombinowane.

Przykład montażu rusztu drewnianego:

2. Podłogi punktowo-elastyczne:

Są to podłogi, które w momencie przyłożenia siły ulegają odkształceniu tylko w miejscu bezpośrednio obciążonym. Wykonywane są bezpośrednio na podłożu betonowym. Są to podłogi o zastosowaniu typowo sportowym. Wymagają dodatkowego zabezpieczenia w przypadku innego wykorzystywania ( przykrycie wykładziną). Najpopularniejsze obecnie na rynku to posadki poliuretanowe na macie gumowej w systemie 7+2 lub 9+2 (Regupol, Pulastic, Master Sport, Novoflex), posadzki z wykładzin sportowych z PCV (Tarkett Omnisport, Gerflor Taraflex -z własnym podkładem piankowym, Gamrat Sport w systemie z matą elastyczną),oraz naturalne linoleum na w systemie z mata elastyczną.

3. Podłogi kombi-elastyczne:

Trzecim rodzajem nawierzchni sportowych są podłogi kombi elastyczne, łączące w sobie obydwa wyżej wymienione rodzaje elastyczności. Składają się one z nawierzchni punktowo- elastycznej ułożonej na drewnianej konstrukcji wsporczej.

Żeby zapewnić odpowiednie tłumienie energii udarowej, ruszt drewniany wchodzący w skład systemu nie może być zbyt mocny, a co za tym idzie zbyt sztywny i mało elastyczny. Niestety do dziś trafiają się projekty systemów podłóg sportowych z legarami o przekroju 63 x 76 mm , ślepą podłogą o grubości 32 mm i warstwą izolacyjną z papy asfaltowej i wełny mineralnej.

Zastosowanie wewnętrznych nawierzchni sportowych.

Poniżej przedstawiona jest tabela zastosowań poszczególnych rodzajów posadzek w zależności od dyscypliny sportu:

Parkiety sportowe i nawierzchnie z wykładzin naturalnych (Linosport/Narnidur) ze względu na parametry użytkowe mogą być również użytkowane do celów niesportowych (imprezy okolicznościowe, dyskoteki, zabawy itp.). W przypadku pozostałych typowo sportowych nawierzchni należy się liczyć w takim przypadku z koniecznością dodatkowego zabezpieczenia posadzki za pomocą wykładzin.

Obecnie coraz popularniejsze staje się stosowanie nowego rodzaju nawierzchni sportowych powierzchniowo elastycznych, w których elastyczność powierzchni zapewnia pianka poliuretanowa na której montowana jest podłoga z płyt wodoodpornych z odpowiednim , w zależności od preferencji użytkownika wykończeniem, podobnie jak w przypadku tradycyjnych posadzek powierzchniowo elastycznych. Bardzo ważnym czynnikiem jest właściwe wentylowanie nawierzchni sportowych na ruszcie.

W przypadku małych sal o pow. do 240m 2 stosuje się wentylację grawitacyjną, a przy większej powierzchni wentylację wymuszoną za pomocą systemu rur doprowadzających powietrze pod ruszt oraz przyściennych listew z otworami wentylacyjnymi.

Malowanie boisk.

W procesie projektowania podłogi sportowej bardzo istotnym elementem jest dobór kolorystyki, gdzie oprócz estetyki duże znaczenie ma funkcjonalność posadzki.
Boiska na powierzchni sali wielofunkcyjnej są znakowane przez malowanie linii o odpowiednich wymiarach dla poszczególnych dyscyplin sportowych. Boiska można dodatkowo wyróżnić przez wprowadzenie innego koloru wykładziny w jego obrębie. Oznakowanie wszystkich boisk liniami oraz wyróżnienie kolorystyczne kilku pól gry w ramach jednej sali może spowodować zupełną nieczytelność obrazu dla graczy i widzów. W większości przypadków na danym obiekcie większość rozgrywek dotyczy jednej lub dwóch dyscyplin.

Dla hal o powierzchni do 240 m 2 nie jest wskazane wyróżnienie żadnego z boisk ze względu na fakt iż praktycznie żadne nie osiąga pełnowymiarowych rozmiarów z uwzględnieniem stref bezpieczeństwa.
W przypadku hal do 800 m 2 można wyróżnić boisko do koszykówki lub siatkówki, natomiast dla hal o powierzchni powyżej 1000 m 2 możliwe jest wyróżnienie boiska do piłki ręcznej i siatkówki lub samej koszykówki. Przy doborze kolorów należy kierować się kolorystyką obiektu oraz jego głównym przeznaczeniem.
Należy zwrócić uwagę, że niektóre kolory wręcz uwypuklają zabrudzenia posadzki - dotyczy głównie kolorów ciemnych. W strefach przeznaczonych do chodzenia przez osoby w obuwiu niesportowym - czyli na obrzeżach boisk, sugerowane jest stosowanie odcieni szarych.

Liniowanie boisk wykonuje się przez malowanie na powierzchni wykładziny farbami poliuretanowymi dwuskładnikowymi.
Najczęściej stosowane liniowanie boisk:

Przykładowy przekrój podłogi sportowej powierzchniowo elastyczne na ruszcie drewnianym, warstwa wierzchnia naturalne linoleum Linosport/Narnidur:

1. Podłoże betonowe
2. Folia izolacyjna
3. Podkładka elastyczna
4. Legary krzyżowe z drewna iglastego gr. 22mm
5. Ślepa podłoga z drewna iglastego 19mm ażurowo
6. Folia izolacyjna budowlana
7. 2 x płyta OSB(V313) 10mm
8. Wykładzina sportowa Linosport/Narnidur.