Inżynieria Podłogowa P.H.U.

Wybór podłóg na rynku jest ogromny. Kupując panele laminowane warto zwrócić uwagę na następujące elementy:

Do tej pory standardem są panele o grubości 8mm, jednak coraz częściej można kupić panele o grubości 7mm lub nawet 6mm.
O ile 7mm jeszcze jest do przyjęcia, to 6mm już raczej nie - jest to typowy tani produkt sprzedawany na promocjach w marketach budowlanych.
Panele o grubości 6mm po prostu mają być tylko tanie i nic poza tym.
Warstwa laminatu pozostawia wiele do życzenia i najważniejsza sprawa - wytrzymałość zamków - skandaliczna.
Jeżeli chcesz kupić dobry i trwały produkt, który ma Ci długo służyć, to najlepiej kupić takie panele, które mają 7-8mm grubości.

Raczej nie warto kupować podłóg nieznanych firm, ponieważ wiąże się to z zagrożeniem, że w przypadku reklamacji, nie będziesz miał do kogo się zwrócić.
Jest to ważne ponieważ ostatnio wiele firm produkuje podłogi pod markami sieci dystrybucji - do takich marek producenci zwykle się nie przyznają.
Warto sobie zadać pytanie 'dlaczego?'.
Przykład Kaindla produkującego dla OBI marki - Montana

Klasa przeznaczenia / użyteczności

To jest kluczowa cecha przy zakupie paneli laminowanych. Jak porównać wytrzymałość na zużycie różnych podłóg?
EPLF (Europejskie Stowarzyszenie Producentów Paneli Laminowanych) ustanowiło pewne standardy (klasy przeznaczenia).
Panele wszystkich producentów są poddawane identycznym badaniom, które określają jaki jest stopień odporności podłogi na zużycie.

Istnieje 6 klas przeznaczenia podłogi:

KL.21 / AC2 Podłogi oznaczona takim symbolem mogą zostać ułożona tylko w słabo użytkowanych pomieszczeniach mieszkalnych, np. w sypialniach.

KL.22 / AC2 Podłogi przeznaczone do średnio użytkowanych pomieszczeń mieszkalnych (sypialnie, pokoje dzienne).

KL.23 / AC3 Podłogi przeznaczone do intensywnie użytkowanych pomieszczeń mieszkalnych (przedpokoje, pokoje dzienne).

KL.31 / AC3 Podłogi przeznaczone do wszystkich pomieszczeń mieszkalnych oraz do słabo użytkowanych pomieszczeń użyteczności publicznej (pokoje hotelowe).

KL.32 / AC4 Podłogi przeznaczone do wszystkich pomieszczeń mieszkalnych oraz do średnio użytkowanych pomieszczeń użyteczności publicznej (małe biura, butiki).

KL.33 / AC5 Podłogi przeznaczone do wszystkich pomieszczeń mieszkalnych oraz do intensywnie użytkowanych pomieszczeń użyteczności publicznej (sklepy).

Do niedawna wszystkie panele musiały być montowane przy użyciu kleju.
Jednak obecnie istnieje kilka systemów montażu bezklejowego. Jest to całkowicie pewny i bezpieczny sposób układania paneli podłogowych.
Układanie podłogi bez użycia kleju jest o wiele szybsze, łatwiejsze i czystsze.
Istnieje kilka opatentowanych systemów bezklejowego montażu.
Najbardziej popularne i zarazem praktyczne są systemy:
Uniclick firmy UNILIN oraz EasyConnect firmy CLASSEN.

Ważny jest również sposób zabezpieczenia przed wilgocią - warto o to zapytać sprzedawcę.
Na przykład niektóre firmy stosują impregnację krawędzi a inne specjalny wosk, który zarówno zabezpiecza panele przed wnikaniem wilgoci, jak również ułatwia ich montaż.

Panele laminowane mogą kosztować od 15 zł / m2 do ponad 100 zł / m2.
Od razu odradzamy kupno tych najtańszych, zgodnie z zasadą ' kto tanio kupuje, ten kupuje dwa razy '.
Przyzwoite panele o grubości 7 mm można kupić za ok. 29 zł / m2 , a o grubości 8 mm - za ok. 34 - 40 zł / m2 .
Należałoby sobie zadać pytanie czy wobec tego warto kupić droższe panele. Odpowiedź brzmi 'tak'.
Zwykle (chociaż nie zawsze) czym droższe panele, tym mają one więcej wartościowych cech, jak np. większa odporność na ścieranie, szlachetniejsze wzory, lepsze powierzchnie (np. struktura drewna, połysk), właściwości antybakteryjne, itp.
Paneli podłogowych nie kupuje się co roku, dlatego warto wydać trochę więcej pieniędzy.
Podobnie jeżeli wahasz się pomiędzy panelami za 28 zł/m2 i 35 zł/m2 - gdy kupujesz np. 20 m2 , to różnica w wartości całego zakupu wyniesie tylko 140 zł.
Zakładając że panele będziesz użytkował przez 10 lat, daje to różnicę w wysokości tylko 14 zł/rok.

Większość paneli posiada powierzchnię matową, półmatową - taki jest standard na rynku.
Jeżeli chcesz żeby Twoje panele ładnie się błyszczały, to uwaga: nie kupuj matowych paneli i środka do nabłyszczania - w ten sposób tylko zniszczysz sobie podłogę.

Paneli laminowanych nie wolno myć przy pomocy środków zawierających wosk!
Dlatego jeżeli chcesz mieć błyszczącą podłogę, to od razu kup błyszczące panele.
Bardzo popularne stają się nowe rodzaje powierzchni, np. powierzchnia strukturalna imitująca drewno czy też powierzchnia przypominająca olejowane drewno.
W temacie powierzchni warto też wspomnieć o innowacji, czyli o powierzchni antybakteryjnej.
Na rynku pojawiły się podłogi, gdzie struktura powierzchni odwzorowuje rysunek słojów drewna.

Czasem po zakupie dowolnego przedmiotu, zaczynamy myśleć 'czy na pewno dokonałem dobrego wyboru'?
Tak samo może być też po zakupie paneli podłogowych. Jednakże, jeżeli chcesz mieć piękne mieszkanie, na pewno jeszcze czeka Cię trochę pracy.
Przede wszystkim musisz zamontować nowe panele. Jak to zrobić?
Układanie paneli produkowanych przez różne firmy, znacznie się różni.
W przypadku pewnych paneli należy je wsuwać poziomo jeden w drugi, w przypadku innych należy je montować pod kątem, a następnie opuszczać na podłoże.
Dlatego bardzo ważne jest żeby w panelach, które chcesz kupić była instrukcja montażu w języku polskim.

Jeżeli ułożysz panele niezgodnie z instrukcją , możesz nawet je zniszczyć, a w takim przypadku producent nie uzna gwarancji.
Jeżeli powierzasz montaż paneli fachowcowi, sprawdź czy przestrzega on wskazówek zawartych w instrukcji.
Bardzo często fachowcy 'wiedzą lepiej', natomiast jeżeli zrobią coś źle, to pieniędzy od nich nie odzyskasz...

Mimo różnic w montażu różnych paneli, można znaleźć kilka uniwersalnych wskazówek:

Przede wszystkim aby panele wyglądały jak najlepiej należy je układać prostopadle do okna (równolegle do kierunku padania światła). Dzięki takiemu ułożeniu połączenia pomiędzy poszczególnymi panelami są mniej widoczne.
Jeszcze jedna sztuczka - jeżeli układamy panele o wzorze klepki, a mamy długie, wąskie pomieszczenie - ułożnie ich w poprzek rozszerzy optycznie pomieszczenie.

Jeżeli kupiłeś panele o wzorze deski, to najważniejsze jest aby układając podłogę zachować ciągłość desek! Inaczej możesz zepsuć cały efekt.
Wymaga to trochę dodatkowej pracy, ale na prawdę warto. Przed układaniem paneli, należy je posortować.
W tym celu otwieramy pierwszą paczkę, wyjmujemy wszystkie panele i opieramy je obok siebie o ścianę.
Otwieramy kolejną paczkę i wyjmując poszczególne panele dopasowujemy je do tych wcześniej wyjętych. We wszystkich paczkach powtarzają się te same deski.
Można zauważyć, że jeżeli połączymy krótszymi brzegami dwa identyczne panele, to zachowują one ciągłość wzoru.
Dlatego tak ważne jest posortowanie paneli przed układaniem. Następnie układając jeden rząd bierzemy panele z jednego stosu.
Oczywiście jeżeli nie chcemy, żeby podłoga wyglądała w 100% idealnie (jest to mało naturalne), w pewnych momentach możemy zacząć układać panele z drugiego stosu. Jest to szczególnie polecane przy długich pokojach - wtedy wygląda to tak jakby w jednym rzędzie były dwie inne deski.

Woda.

Panele laminowane są odporne na działanie wody (przecież trzeba je myć). Jednak ta odporność jest ograniczona. Jeżeli na powierzchni podłogi zostawimy wodę, to po kilku godzinach zacznie ona przedostawać się w głąb paneli. (W zależności od jakości paneli czas jest różny). Może się to skończyć tym, że brzegi paneli lekko podniosą się do góry, w wyniku napęcznienia płyty nośnej wykonanej z HDF-u.
Dlatego myjąc panele, używaj wilgotnej, a nie mokrej szmaty lub mopa, a po wylaniu wody na powierzchnię - wytrzyj ją do sucha.
Kupując panele warto też zapytać jak są one zabezpieczone przed wnikaniem wody. Pewne firmy stosują wodoodporne płyty HDF (droższe panele), a inne impregnują krawędzie paneli lub stosują wosk na krawędziach. Można też zabezpieczyć krawedzie paneli specjalnym uszczelniaczem.

Piasek.

Drobinki piasku, podobnie jak woda, są największym wrogiem paneli laminowanych. Piasek posiada właściwości ścierne, więc jeżeli dostanie się na podłogę i nie zostanie z niej usunięty, z czasem może poczynić spore szkody. Dlatego bardzo ważne jest żeby w pomieszczeniach, które bezpośrednio graniczą z podwórkiem, umieścić wycieraczkę, której zadaniem jest przechwycenie piasku wnoszonego na butach.

Środki czyszczące.

Paneli laminowanych nie wolno myć wodą z dodatkiem środków zawierających wosk.
To co jest dobre dla paneli drewnianych, nie koniecznie musi być również dobre dla paneli laminowanych. Po umyciu paneli takim środkiem, na powierzchni mogą pojawić się brzydkie smugi. W takim przypadku najlepiej od razu kupić środek do usuwania wosku i jeszcze raz umyć panele używając tego środka. Do mycia paneli podłogowych nie wolno również używać żadnych środków posiadających właściwości ścierne.

Młodsze pokolenia - dzieci, nastolatkowie - lubią decydować o tym, jak powinien być urządzony ich pokój. W zależności od wieku dobierają meble i pozostałe elementy wyposażenia. Wśród wszystkich dodatków ważne miejsce zajmuje podłoga, i to, z czego będzie zrobiona i w jakim stylu.

Zdrowie
Bardzo dobrym i praktycznym rozwiązaniem jest wykładzina (należąca do grupy wykładzin linoleum PVC) zyskująca coraz większe grono zainteresowanych ze względu na swoją funkcjonalność i dodatkowe cechy. Przykładem tego typu wykładziny jest Marmoleum zwalczające bakterie. O potencjalnych nabywcach tego produktu pomyślała firma Forbo Flooring. Przeprowadziła ona najnowsze badania, przeprowadzone w Szkockim Laboratorium Infekcji Bakteryjnych i Epidemiologii, które wykazały aktywność bakteriostatyczną wykładziny. Studia laboratoryjne udowodniły, że innowacyjna posadzka zwalcza różnego rodzaju bakterie oraz hamuje infekcje, a zatem posiada właściwości zdrowotne i higieniczne.

Co wpływa na właściwości wykładziny?
Nowoczesna podłoga Marmoleum posiada atesty dopuszczające produkt do użytku publicznego. Wykładzina produkowana jest wyłącznie naturalnych surowców: z oleju lnianego, mączki drzewnej jako wypełniacza, wapienia oraz pigmentów. Podłożem wykładziny jest tkanina wykonana z juty. Marmoleum ze względu na swoje właściwości i walory higieniczne, może być używane w domach i mieszkaniach. Świetnie sprawdzi się w kuchniach, pokojach dziecięcych, sypialniach, czy pokojach alergików.

Estetyka i funkcjonalność
Użyteczność wyposażenia wnętrz to sprawa nadrzędna, a już szczególnie w pokojach młodszych mieszkańców domu. Dlatego wszystko co otacza dzieci powinno być bezspornie funkcjonalne i bezpieczne dla ich zdrowia.
Wykładzina Marmoleum jest bardzo praktyczna w utrzymaniu czystości. Wybór kolorów i wzornictwo produktu są na tyle bogate, że bez trudu wybierzemy coś do pokoju dziecięcego lub młodzieżowego. Wybrana wykładzina może być głównym elementem wystroju pomieszczenia i robić cały nastrój. Podłoga w ciepłych i ładnych dla oka kolorach, jednolita lub zdobiona deseniami we wnętrzu wygląda bardzo efektownie.

Czym kierować się przy wyborze podłóg?

Po pierwsze - nie mieszać

Najważniejszą zasadą, jaką powinniśmy kierować się przy urządzaniu mieszkania jest to, by nie mieszać zbyt wielu gatunków i kolorów drewna. Listwy przypodłogowe powinny być z tego samego drewna co podłoga, a drzwi, najczęściej drewniane, mogą być o dwa tony ciemniejsze lub jaśniejsze, należy jednak unikać zbyt wyraźnych kontrastów. Dobrze jest też, jeśli ramy okienne (jeśli nie są po prostu białe), parapety i innego rodzaju wykończenia są z tego samego koloru drewna, co podłoga lub drzwi. Nie będą to przecież jedyne drewniane elementy wnętrza - dojdą też inne drewniane części składowe - meble (które zazwyczaj są bardzo różnorodne, bo czas kompletów i segmentów powoli odchodzi w niepamięć), na półce staną zaś hebanowe figurki z afrykańskich podróży czy świątek przywieziony z Gór Świętokrzyskich.

Zupełnie inną kwestią jest łączenie drewnianej podłogi z płytkami czy kafelkami. Płytki układa się zwykle przy wejściu, koło kominka lub w aneksie kuchennym i tu możemy pozwolić sobie na trochę szaleństwa i oba te rodzaje podłóg skontrastować dla podkreślenia różnych funkcji, jakie pełnią poszczególne części pomieszczenia.

Jeżeli mieszkanie podzielone jest w tradycyjny sposób na pokoje, kuchnię i przedpokój, nie znaczy to, że podłoga ma przypominać malowniczą szachownicę pól. Najczęściej z kuchni i pokojów widać przedpokój, a to co widzimy powinno być zharmonizowane. Tak więc, chociaż niekoniecznie w całym mieszkaniu należy kłaść taką samą posadzkę, to należy zachować jednolitość stylu.

Podłogi mogą być podzielone na tradycyjne klepki (lamelki) lub tworzyć optycznie jednolitą powierzchnię (podłogi jednolamelowe - w przypadku desek trójwarstwowych). Taka niepodzielona na klepki płaszczyzna szczególnie dobrze wygląda w dużych pomieszczeniach. Pasuje tu również podłoga dwulamelowa, zwłaszcza jeśli staną na niej meble stylowe czy rustykalne. W przypadku małych pokoi polecane są podłogi z podziałem lica na trzy klepki, tzw. trzylamelowe. Na rynku dostępne są także podłogi mozaikowe, lecz i w tym przypadku decyzja - gładko czy we wzorek, prosto czy po skosie, uzależniona jest od tego, jakie ma być wnętrze. Jeśli stylowe lub orientalne - mozaika lub trochę bardziej fantazyjne ułożenie lamelek jak najbardziej; jeśli zaś marzy nam się klimat wiejskiej chaty lub mieszkanie w stylu techno - im prościej, tym lepiej.

Bez szaleństw

Jeśli nie wiemy, w jakim stylu chcemy urządzić mieszkanie, lub nie mamy zaufania do własnego gustu, najbezpieczniej jest wybrać podłogę neutralną i tradycyjną, aby ani jej kolor, ani faktura nie determinowała późniejszych wyborów dotyczących mebli, zasłon i innych dodatków. Takie neutralne, jasne (lecz nie najjaśniejsze) podłogi wykonane są z: buka naturalnego, buka parzonego, dębu i dębu czerwonego. Na takiej posadzce dobrze będzie wyglądała zarówno komódka po prababci, regał na wysoki połysk, z którym choć niemodny, trudno się rozstać, czy proste sosnowe meble.
Do takich podłóg pasują też właściwie wszystkie rodzaje tkanin - od zgrzebnych lnów w naturalnych kolorach po przebogate tkaniny gobelinowe. Mamy też swobodę w doborze koloru ścian - każdy kolor wygląda dobrze, zarówno "ciepły" (beż, brąz, brzoskwinia, czerwień czy odcień terakoty) jak i "zimny" (niebieski, zielony, fiolet, szary, mokra kreda).

Wszystko jasne

Podłogi z buka naturalnego, jesionu, klonu, wiązu, a także akacji, olchy i grabu są zdecydowanie jasne. Istnieje opinia, iż jasne posadzki optycznie powiększają wnętrze. Aby jednak wyżej wymienione gatunki zaprezentowały w pełni swe oryginalne walory, a pomieszczenia nimi wyłożone nabrały życia, warto najpierw je zapełnić, ustawiając meble, gdyż duże, puste powierzchnie mogą wyglądać nieco surowo.
Wybór mebli wymaga tu starannego namysłu. Dobrze będą prezentowały się białe lub o czystych kolorach (żółty, granat, czerwień - takie chętnie wstawiamy do pokojów dziecięcych), natomiast meble z jasnego drewna mogą zlewać się z podłogą, a wnętrze będzie sprawiało wrażenie mdłe i monotonne.
Tkaniny powinny być naturalne (len, płótno, wełna, muślin) i raczej jasne, drzwi mogą być białe lub odrobinę ciemniejsze, należy natomiast unikać zdecydowanych kontrastów, a więc mebli czarnych, mahoniowych, ciężkich i bogato zdobionych. Jeśli więc jesteśmy kolekcjonerami antyków, to podłoga nie dla nas. Jeśli zaś cenimy prostotę i nowoczesność to wybór idealny.
Ściany nie mogą być pomalowane na zbyt kontrastowy kolor. Dobierzmy raczej odcienie pastelowe i rozbielone.

Wyrazisty charakter

Trzecia grupa podłóg to prawdziwe wyzwanie. To piękne i efektowne podłogi, ciemne, o wyraźnym rysunku słojów. Szczególnie bogaty ich wybór znajdziemy w ofercie deski barlineckiej - są to deski z: buka parzonego (antic), dębu (antic), orzecha, oraz podłogi z drewna egzotycznego - padouk, badi, tali, merbau i jatobe (zwanej Diamentową Czereśnią). Decydując się na nie, musimy zdawać sobie sprawę, że będą dominującym elementem we wnętrzu i to one przesądzą o jego stylu i klimacie. Jasne podłogi kojarzą się ze stylem, który można by nazwać wiejsko-skandynawskim, zaś podłogi ciemne i egzotyczne można zakwalifikować do stylu antyczno-orientalnego, co nie znaczy, że nowoczesne meble będą się na nich prezentowały źle, trzeba jednak starannie je dobrać.
Zdecydowanie nie najlepiej będą na takich podłogach wyglądały meble lekkie, jasne i proste - kontrast będzie zbyt duży i będzie miał raczej znamiona fatalnej pomyłki niż próby stworzenia indywidualnego stylu. Doskonale natomiast będą się prezentowały masywne stylowe biurka i szafy, skórzane klasyczne kanapy, orientalne tkaniny, ciężkie zasłony i obicia w ciepłych "południowych" kolorach, mosiężne dodatki czy meble z ciemnej wikliny.

Szczypta szaleństwa

Spośród posadzek oryginalnych na szczególną uwagę zasługują te o "pstrokatym" wzorze, np.: padouk, specyficznie preparowany dąb, tali i orzech. Faktura słojów jest w nich wyraźnie wyeksponowana, dlatego taka podłoga, choć niezwykle efektowna, raczej nie powinna być kładziona na dużych powierzchniach, a jeśli tak, to meble, tkaniny oraz dodatki powinna cechować wyrafinowana prostota.
Unikajmy białych kontrastujących tu ścian. Świetnie sprawdzą się za to: kość słoniowa, ecru, terakota, czyli kolory ciepłe. Zieleń czy jasny niebieski będą pomysłami ryzykownymi, bardzo interesująco może natomiast wyglądać ciemny niebieski - i w tkaninach i na ścianach.

Mat i lustro

Podłogi mogą mieć najprzeróżniejsze kolory i odcienie, a na dodatek mogą występować w dwóch odmianach - olejowane, a więc matowe i na wysoki połysk.
Do posadzki olejowanej, z racji tego, że jest matowa, a po jakimś czasie nabiera szlachetnego wyglądu starej podłogi z desek, doskonale pasują proste meble z jasnego drewna, sprzęty rustykalne, ale także bardzo nowoczesne z elementami metalowymi. Jeśli łączymy taką matową podłogę z terakotą lub kafelkami pamiętajmy, że najlepiej komponują się z nią proste, również matowe płytki o wyglądzie kamienia czy o barwie terakoty. Posadzkę olejowaną można barwić na różne kolory.
Podłogi na wysoki połysk efektownie prezentują się na dużych powierzchniach, przy czym doskonale komponują się z nimi meble stylowe i ze szlachetnych gatunków drewna (tek, mahoń itp.).
Lśniąca podłoga koresponduje z wieloma rodzajami płytek, zarówno tymi "przecieranymi", imitującymi kamień czy posadzkę w Pompejach, jak i z nowoczesnymi, o czystych barwach (żółć, czerwień, granat). Należy natomiast zdecydowanie unikać połączenia z płytkami czy kafelkami białymi.
Oba rodzaje wykończeń, przy dużym wyborze gatunków drewna warstwy licowej, znajdziemy w ofercie deski barlineckiej.

Dobry wybór

Dobierając podłogę, musimy zdawać sobie sprawę z tego, że to właśnie ona nadaje mieszkaniu charakter, decyduje o jego stylu, klimacie i funkcjonalności. Powinna być więc traktowana jak baza, i punkt wyjścia, a jej dobór starannie przemyślany - zarówno to, gdzie będzie leżała jak i to, w jakim stylu chcemy urządzić wnętrze. Pamiętajmy - meble czy zasłony zawsze można zmienić, zaś zmiana podłogi to sprawa trochę bardziej skomplikowana.

Źródło: Podłogi.info

Zwolennicy wykładzin nie rozważają alternatywy zastąpienia wykładzin dywanowych innym rodzajem podłogi, choćby dlatego, że tworzą miejsca przytul ne, ciepłe i ciche .

Jaki mamy wybór
Wykładziny dywanowe wybieramy spośród igłowych, pętelkowych, welurowych, mieszanych, pętelkowostrzyżonych
i strzyżonych. Różnice wyodrębniające wymienione typy wykładzin polegają na sposobie łączenia włókien i pętelek, różnej grubości, wielkości, które są gęsto tkane i splatane. Typ mieszany wykładzin łączy ze sobą włókna naturalne

i sztuczne. Stąd mamy podział na wykładziny wełniane, ciepłe i miłe w dotyku, nie elektryzujące się, wygodne w pielęgnowaniu, odporne na ścieranie i wilgoć, trwałe to cechy wykładziny poliamidowej i polipropylenowej . Chociaż nazwy dwóch ostatnich wykładzin brzmią wyjątkowo sztucznie, to nie musimy się martwić o ich wpływ na nasze zdrowie. Wszystkie produkowane wykładziny muszą spełniać określone normy i atesty dopuszczające je do użytku.

By wykładzina dywanowa była mocna i długotrwała, musi być łączeniem czterech warstw, przy czym wartswy runo
i spód wykładziny to jej najważniejsze elementy składowe. Runo to nic innego jak wierzchnia warstwa wykładziny, po której chodzimy, pleciona z włókien naturalnych wełny, trawy morskiej, kokosa.
Jeśli spód wykładziny wykonany jest z gąbki oznacza to dodatkową izolację przed zimnem, zwiększa sprężystość - miękkość wykładziny. Można położyć ją na twardym podłożu typu beton. Wykładziny na gąbce nie kładziemy na pod-
łogi, których warstwę wierzchnią tworzy lakier, bowiem gąbka w kontakcie z nim zaparza się, przykleja i kruszy. Wyk-
ładzinę o spodzie z gumy kauczukowej kładziemy tylko na betonie, gdyż guma wchodzi w reakcje z każdym innym po-
dłożem i niszczy je. Wykładzina ta jest bardzo trwała i droższa niż pozostałe. Podłogi ogrzewane chętnie współpracu-
ją z wykładziną mającą spód wykonany z juty naturalnej lub sztucznej. Materiał ten jest odporny na wyższe tempera-
tury i nie przeszkadza mu wilgoć, ponadto ma dobrą przyczepność do podłoża. Na każdym podłożu możemy umieścić wykładzinę o filcowym podszyciu.

Gdzie układać
Wykładziny dywanowe układamy zazwyczaj w pokojach dziennych, sypialniach, pokojach dla dzieci, gabinetach do pracy. Dlaczego? Lubimy kiedy mamy cicho i miękko pod stopami. Dodatkowo wykładziny ocieplają podłogę. Zdarza się, że wykładzina dywanowa leży w korytarzu. Dla niektórych, pomysł ten wyda się "chybiony" ale jest to najlepszy dowód na to, że materiał na podłogi dobieramy według własnych potrzeb kierując się tym co nam się sprawdza i tym co lubimy. Bo nie jest zasadą , że wykładziny nie nadają się do korytarzy, tak jak do niedawna nie wyobrażaliśmy so-
bie paneli podłogowych w łazience. Dobrze jest kiedy wykładzina, która się nam podoba jest odporna na ścieranie i posiada powłokę antyzabrudzeniową. Właściwości te posiadają wykładziny poliamidowe mieszane, pętelkowe, strzyżone i welurowe. Inne kryteria zadecydują o rodzaju wykładziny najlepszej do sypialni, a inne do pokoju dziecka. Jedynym miejscem, które nie jest przeznaczone do położenia wykładzin, jest łazienka - a wniosek taki wypływa ze względów oczywistych. Jest to pomieszczenie gdzie jest dużo wody i wilgoci. Wykładzina wykonana z nasiąkliwych materiałów wodę wchłania i zbyt długo schnie. W tym miejscu, możemy jedynie położyć miękki - najlepiej specjalnie przeznaczony do tego celu - łazienkowy dywanik, by można było w każdej chwili go wysuszyć.

Przed zakupem
trzeba bardzo dokładnie wymierzyć szerokość i długość pomieszczenia, w którym wykładzina będzie układana. Do wy konanych pomiarów dodajmy ok.10- 15 cm zapasu, bo nie ma my gwarancji, że powierzchnia podłogi jest idealnie równa, jakkolwiek wada ta powinna wyjść podczas pomiarów. Paski równo odciętej wykładziny możemy wykorzystać do cokołów, jeśli takie planujemy w ramach wykończenia.Uwaga na zakup wykładziny o wzorze wymagającym ciągłości położenia. By dopasować wzór na większej powierzchni podłogi, wykładziny musi być odpowiednio więcej. Dodatkowo pod wykładzinę możemy dokupić warstwę specjalnej pianki (gąbki ), która ociepla i zmiękcza podłoże. Jest niezwykle praktyczna, szczególnie w pomieszczeniach położonych na parterze domu i niższych kondygnacjach, w przypadku których potrzebujemy dodatkowej izolacji i ocieplenia podłoża.
Ułożenie wykładziny nie jest specjalnie skomplikowane, dlatego możemy to zrobić sami, jeśli nie chcemy pomocy fachowców. Przed położeniem wykładzinę rozłóżmy na 24 godziny by się rozprostowała, dzięki temu łatwiej będzie ją ułożyć.

Uwaga! Nie jest prawdą, że wykładzina z włóknem o długości ok. 1,5 cm jest mniej praktyczna i trudna w utrzymaniu niż wykładzina krótko strzyżona. Dzięki plecionym, w odpowiedniej odległości włóknom, świetnie się odkurza i jest niekłopotliwa w praniu. Wykładzina, krótko strzyżona, jest bardziej "zbita" i trudniej wydobyć z niej zgromadzony piasek, a wyprana dłużej wysycha.

Nowoczesne materiały budowlane pozwalają wyeliminować wszelkie wady wykonawcze. Dzięki wprowadzaniu na rynek coraz bardziej zaawansowanych technologicznie systemów suchej zabudowy i gotowych tynkarskich mieszanek gipsowych, nierówne powierzchnie ścian przestają być problemem.

Sucha, cementowa mieszanka firmy Baumit do sporządzania jastrychów to produkt, który można stosować na wszystkich podłożach mineralnych. Przeznaczona jest do wykonania jastrychów zespolonych i niezwiązanych z podłożem, pływających oraz ogrzewanych. Jastrych cementowy jest również odpowiedni do wytwarzania kształtek betonowych.

Przygotowanie i nanoszenie Baumit Estrich
Przy obróbce ręcznej - zawartość opakowania ( 40 kg ) - wymieszać z ok. 4 l czystej wody. Czas mieszania wynosi 3-5 minut. Należy zawsze wymieszać całą zawartość opakowania. Podczas obróbki mechanicznej woda dawkowana jest automatycznie. Przygotowaną mieszankę wykłada się na podłoże, po czym rozprowadza ją, wyrównuje i zależnie od potrzeb wygładza lub pozostawia na ostro. Podczas stosowania temperatura podłoża nie może być niższa niż 5 o C.

Posadzka na gruncie jest wielowarstwowym układem konstrukcyjnym, w którym warstwą nośną jest spoczywająca na podłożu gruntowym zmodyfikowana podbudowa. Na niej ułożona jest płyta konstrukcyjna z betonu stanowiąca główny element przejmujący obciążenie bezpośrednio od pojazdu, podstawy maszyny lub nóg urządzeń (np. regałów) do składowania.

Posadzki przemysłowe (fabryki, magazyny, supermarkety, chłodnie, browary, huty itp.) wymagają znacznej twardości, muszą sprostać ruchomym obciążeniom, wykazać wysoką odporność na ścieranie i udary, jednocześnie muszą być szczelne i łatwe w utrzymaniu czystości. Trwałość utwardzonej warstwy wierzchniej powinna zapewnić nieprzerwaną pracę bez napraw i remontów przez okres kilku dziesięcioleci.
Wymogi te spełniają powierzchniowo utwardzone warstwą trudno ścieralną Multitop / Bautop / Extratop, monolityczne nawierzchnie przemysłowe wykonywane w technologii
BAUTECH z betonów ze zbrojeniem rozproszonym w postaci włókien stalowych Baumix i polipropylenowych Baucon. Posadzki przemysłowe w tym systemie projektuje się komputerowo przy użyciu specjalistycznego oprogramowania.
Posadzka na gruncie jest wielowarstwowym układem konstrukcyjnym, w którym warstwą nośną jest spoczywająca na podłożu gruntowym zmodyfikowana podbudowa. Na niej ułożona jest płyta konstrukcyjna z betonu stanowiąca główny element przejmujący obciążenie bezpośrednio od pojazdu, podstawy maszyny lub nóg urządzeń (np. regałów) do składowania.

Przed przystąpieniem do projektowania określa się wymagania dotyczące posadzki:
. wytrzymałość zapewniającą przeniesienie obciążeń statycznych, dynamicznych i udarnościowych
. niski skurcz i odkształcalność termiczną
. wysoką odporność na ścieranie
. odporność na działanie czynników chemicznych, które mogą wystąpić podczas eksploatacji
. trwałość kolorów i odporność na starzenie
. walory użytkowe, łatwość napraw, konserwacji i utrzymania czystości.

Dwa pierwsze wymagania odnoszą się do betonu i zbrojenia rozproszonego, a pozostałe dotyczą górnej, bezpośrednio eksploatacyjnej warstwy posadzki wykończonej posypką utwardzającą lub masą epoksydową.
Do przeprowadzenia obliczeń niezbędna jest znajomość charakterystyki podłoża i podbudowy. Podbudowę dolną może stanowić warstwa zagęszczonego piasku a podbudowę górną warstwa betonu podkładowego. Podłoże (podbudowa) może być charakteryzowane modułem reakcji określonym jako stosunek obciążenia zadanego na standardową płytę do jej powierzchni i wielkości zagłębienia, wywołanego tym obciążeniem. Można również posłużyć się parametrami geotechnicznymi tych warstw.
Posadzka spełnia zadania eksploatacyjne tylko wówczas, gdy zachodzi ścisła współpraca pomiędzy podłożem gruntowym, warstwą nośną (podbudową) oraz betonową płytą posadzki. Konstrukcja posadzki betonowej nie jest elementem nośnym, lecz spoczywa w sposób ciągły na warstwie nośnej podbudowy. Nie powinna się ona opierać bezpośrednio na ścianach, odsadzkach ław lub stóp fundamentowych, a także na większych, biegnących pod nią, konstrukcjach tuneli lub kanałów. Sposób rozwiązania tych szczegółów powinien zapewniać niezależność pracy statycznej i możliwość wzajemnego przemieszczania sąsiednich elementów.
Bezawaryjna wieloletnia eksploatacja posadzki zależy w znacznym stopniu od nośności podłoża i spoczywającej na nim warstwy nośnej (podbudowy).

Od podłoża gruntowego wymagane jest:
. dobre i równomierne zagęszczenie na całej powierzchni
. odpowiednia nośność
. uregulowane warunki wodne.

Warstwa nośna (podbudowa) ułożona bezpośrednio na podłożu pośredniczy w przekazywaniu obciążeń z płyty betonowej posadzki i wyrównuje dysproporcje ewentualnego zróżnicowania, np. wysokiego obciążenia eksploatacyjnego płyty i słabej nośności podłoża.
Warstwa poślizgowa usytuowana jest pod płytą betonową posadzki i oddziela ją od warstwy nośnej.

W konstrukcji posadzki na gruncie jej zadaniem jest:
. obniżenie siły tarcia pomiędzy betonem płyty a warstwą nośną
. ograniczenie do minimum naprężenia rozciągającego w płycie betonowej
. zwiększenie odległości pomiędzy szczelinami w płycie betonowej
. wyeliminowanie przenikania wilgoci z podłoża do płyty betonowej
. zapobieganie przenikaniu wody z betonu do podłoża
. zapobieganie wnikaniu materiału podłoża podczas układania płyty.

Posadzka, jako element budowli, musi także spełniać wymagania konstrukcyjne, związane z przenoszeniem obciążeń. Obciążenia mechaniczne, jakie mogą oddziaływać na posadzkę, mogą być równomierne o określonym i nieokreślonym rozkładzie oraz punktowe. Działanie poszczególnych rodzajów obciążeń może być statyczne lub dynamiczne.

Przy doborze składu i właściwości betonu do wykonania posadzki należy uwzględnić:
. odporność betonu na oddziaływanie środowiska, a przede wszystkim odporność korozyjną betonu: chemoodporność, wodoodporność, mrozoodporność, udarność
. spełnienie wymagań użytkowych, takich jak: ciągłość, bezpyłowość, łatwość w utrzymaniu czystości
. klasę wytrzymałości betonu na ściskanie i rozciąganie, zbrojenie rozproszone w postaci włókien stalowych i polipropylenowych, decydujące o nośności i rysoodporności posadzki w danych warunkach.

Wykończenie techniką DST-suchej posypki utwardzającej - zwiększa odporność posadzki na ścieranie (rys), penetrację olejów, smarów, powoduje brak pylenia, antyelektrostatyczność, itp. Utwardzacze produkowane przez firmę Bautech stosowane są w obiektach handlowych, warsztatach, magazynach itp. Stosowanie utwardzacza wszędzie tam, gdzie wymagana jest wysoka odporność na ścieranie, np. w przemyśle ciężkim, zakładach produkcyjnych, elektrowniach.

Alternatywnym wykończeniem posadzek są masy epoksydowe, które cechuje zwiększona odporność chemiczna.
Ich podstawowe zalety to:
. doskonałe parametry przyczepnościowe
. niekurczliwość
. możliwość układania w bardzo cienkich warstwach
. wysoka odporność chemiczna (rozcieńczone roztwory kwasów, zasad i soli, oleje mineralne i maszynowe, rozcieńczalniki itp.)
. są bezspoinowe, nieprzepuszczalne dla wody
. mają bogatą kolorystykę

Szczelinowy podział betonowej płyty posadzki. Ze względu na specyfikę materiałową betonu oraz efekty skurczowo-termiczne i technologiczne w betonowej płycie posadzki należy wykonać szczeliny pionowe. Ich zadaniem jest zapobieganie powstawaniu pęknięć i zarysowań, które w późniejszej eksploatacji mogą dawać początek rozległym defektom.

Podczas projektowania szczelin przyjmuje się następujące zasady:
. proporcje długości do szerokości

1,5 (zbliżone do kwadratu)
. szczeliny powinny przecinać się pod kątem prostym
. unikać sytuowania szczelin w pobliżu osi obciążonych pasów ruchu lub pól z największymi siłami skupionymi
. uwzględniając wpływy termiczne i skurczowe w posadzce projektujemy dylatacje posadzki wypełniając je sznurami dylatacyjnymi i masą.

Podłoga w garażu
2008-01-18 10:34

Garaż - to nie tylko pomieszczenie, w którym trzymamy samochód. To również miejsce składowania różnych narzędzi i urządzeń.

Nie jakościowa podłoga garażu może pokryć się niepożądanym brudem. Jest to dosyć częste zjawisko. Wydawałoby się, że ta część domu nie wymaga wielkiej uwagi, jednak dobra posadzka w garażu ochroni powierzchnię przed wpływem szkodliwych materiałów. Dlatego nie będzie trudno utrzymać w nim czystość, a garaż będzie znajdował się w dobrym stanie przez wiele lat. Od podłogi w garażu zależy, czy będzie w nim przyjemnie pracować, ponieważ wykonuje się tam drobne prace remontowe. To samo dotyczy garaży - pracowni, które dla mechaników samochodowych są miejscem pracy.

Wykończenie ścian w garażu powinno być nieskomplikowane, łatwe do czyszczenia, nie powinny się na nim gromadzić sadze i brud. Najlepiej nadają się do tego farby albo tynk. Dolną cześć ściany należy pomalować ciemnym, górną zaś - jasnym kolorem.

Jeżeli spędzacie w garażu sporo czasu, przydatne byłoby jego ocieplenie. Przy istniejącej ścianie mocuje się metalowy albo drewniany szkielet. Między nim kładziemy zabezpieczoną izolacyjną folią wełnę szklaną i zakrywamy wybranym materiałem wykończeniowym. Mogą to być drewniane, plastikowe lub gipsowe płyty, szkło organiczne albo profilowana blacha. Ogólnym problemem takich pomieszczeń jest wilgoć. Może się też pojawić pleśń. Wilgotna podłoga może sprawić również inne problemy: skomplikowane staje się trzymanie kartonowych pudeł, bądź innych przedmiotów nieodpornych na wilgoć, jest ślisko. Podłoga musi mieć niedużą pochyłość. Najlepszy wariant - to dobra cyrkulacja powietrza i umieszczenie rzeczy w ten sposób, by nie dotykały podłogi. Pokrycie musi być odporne na wilgoć i nie nasiąkać wodą. Drugi ważny czynnik - podłoga musi wyglądać porządnie i estetycznie.

Jeżeli podłoże posadzki jest złej jakości, nawet najdroższa i bardzo dobra jakościowo nawierzchnia nie potrafi utrzymać swoich dodatnich cech. Podłogi w garażu mogą być betonowe lub wyłożone płytkami. Są one porowate i delikatne - łatwo zanieczyszczają się płynami, ściekami albo po prostu wydeptują się. Beton - to tani materiał, jest jednak niezbyt wytrzymały na uszkodzenia mechaniczne, wilgoć i wahania temperatury.

Beton musi być dobrej jakości, żeby wytrzymał ciężar samochodu. W garażu zaleca się wylewanie posadzki z mieszaniny cementowej, gdyż taka podstawa jest mocna, dobrze wytrzymuje większe obciążenia. Garaże najczęściej bywają nie ogrzewane, a ten produkt jest odporny na chłód.

Odpowiedni wariant dla podłogi w garażu - to wytrzymałe płytki ceramiczne, o ile są stosowane według przeznaczenia i wykładane na prawidłowo wyrównanym gruncie. Ważne, by pod płytkami nie została przestrzeń, ponieważ w takim przypadku płytki wcześniej czy później mogą pęknąć. Oprócz tego, glazurowe płytki są bardzo śliskie, zwłaszcza, gdy podłoga jest mokra. Dlatego najlepiej wybierać płytki o szorstkiej powierzchni. Do powierzchni pochyłych lepiej nadają się płytki z korundem. Forma i wymiary płytek mogą być różne. Oczywiście, z dużymi płytkami o wiele łatwiej się pracuje. Małe płytki wymagają więcej czasu i staranności.

Pokrycie drewniane jest efektywne, ekonomiczne, szybkie i nieskomplikowane w u kładaniu. Wyprodukowane z wytrzymałych rodzajów drewna może opierać się o podłoże nie tylko warstwą plastikową - może też być układane na ukośnych listwach z tego samego rodzaju drewna. Jest mocne i niezawodne, odznacza się nie tylko dobrą wentylacją, lecz także wytrzymuje ciężar do kilku ton, prawidłowa zaś pielęgnacja zapewnia piękny jego wygląd przez wiele lat. Oczywiście, takie pokrycie nie rozwiązuje problemu zbierającej się wody i do osuszania pomieszczenia może przydać się nawet pomoc budowlańców. Wadą podłogi drewnianej jest to, że po pokryciu posadzki deskami w szpary między nimi dostaje się różny brud i drobne detale. W drewno łatwo wsiąkają różne zapachy, których później trudno się pozbyć.

Jeszcze jeden wariant pokrycia (jeżeli garaż znajduje się poza miastem) - to altanka wylana asfaltem.

Popularne jest zabezpieczenie podłogi w garażu farbą epoksydową. Jest to farba hermetyczna, od podłogi odizolowuje tłuszcz, chemikalia i plamy i przez jakiś czas zabezpiecza ją przed zabrudzeniem się. Ponieważ betonowa podłoga w garażu podczas chodzenia łatwo się ściera, powierzchnia tej farby ochroni ją nie tylko przed wyblaknięciem, ale też przed pęknięciami. Malowanie farbami epoksydowymi jest tanie i nie wymaga dużo starań. Zaletą tej farby jest to, że może rozjaśnić i tym samym wizualnie powiększyć pomieszczenie. Po dodaniu do niej piasku polepszy się przyczepność i podłoga będzie mniej śliska.

Kolejny rodzaj - to pokrycia tymczasowe i zdejmowane, np. dywany. Składające się z mniejszych odcinków mogą być łączone, w ten sposób chronią i zakrywają betonową podłogę. Mniejsze dywaniki można po prostu podłożyć pod samochód. Chronią one podłogę garażu od oleju czy innych płynów. Te dywaniki są łatwe w czyszczeniu, można je po prostu wyprać.

Rozwijane pokrycie podłogowe do garażu jest tańsze niż łączone dywaniki. Oprócz tego łatwo jest je dostosować do powierzchni. Zamiast łączyć odcinki dywaników, należy opróżnić garaż, rozwinąć pokrycie na cała szerokość podłogi i obciąć do pożądanej wielkości. Jest jego dosyć łatwo układać, równie łatwo jest je zwinąć. Pokrycie gumowe , w którym materiałem wiążącym jest poliuretan, nadaje się zarówno do zamkniętych pomieszczeń, jak też do otwartych placów. Plastikowe podłoże - kratka pozwala na cyrkulację powietrza i nie przepuszcza wody.

Mineralna i hydroizolacyjna posypka jest używana tylko przy betonowaniu nowej podłogi, zaś epoksydowe smoły i odporna na ścieranie warstwa - przy remontowaniu podłogi oraz chcąc wzmocnić już istniejącą podłogę. Epoksydowe i poliuretanowe przemysłowe mieszanki są odporne na ścieranie i uderzenia, działanie benzyny, smarów i autochemii.

Podłogę znajdującą się poniżej poziomu wód gruntowych, pod działaniem atmosfery, wilgoci, kwasu mlekowego, chlorytów i produktów naftopochodnych zaleca się pokryć hydroizolacyjną posypką o podłożu mineralnym.

Najczęściej dla ochrony podłoża mineralnego w garażach, autoserwisach i w garażach podziemnych używa się niżej wymienionych typów konstrukcji (według malejącej efektywności i czasu eksploatacji):

Nawierzchnia epoksydowa - jest długowieczna i bardzo odporna na agresywne warunki otoczenia. Nawierzchnie epoksydowe układa się na istniejącej betonowej posadzce w czasie jej naprawy albo chcąc dodatkowo zabezpieczyć beton przed działaniem agresywnych materiałów. Wyróżniają się one dobrymi właściwościami mechanicznymi, odpornością na ścieranie, dobrą odpornością chemiczną, nadają podłodze estetyczny wygląd i mogą być o różnych odcieniach. Przed nałożeniem tego typu nawierzchni, przy pomocy wody pod ciśnieniem albo piasku, nadaje się powierzchni szorstkość, beton dobrze się oczyszcza, usuwa się wady. Wilgotność podłoża nie może przekraczać 4%. Dla smół epoksydowych, które są rozcieńczane wodą, wilgotność powierzchni może wynosić 8%. Ten materiał jest używany do wykańczania posadzek przemysłowych, parkingów i innych nawierzchni, które znajdują się pod wpływem długotrwałego mechanicznego działania. Największą zaletą powierzchni epoksydowych jest to, ze praca z nimi jest szybka i tania, a jakością i estetycznym wyglądem te materiały nie odbiegają od drogich ceramicznych czy kamiennych płytek. W wilgotnym miejscu nie przepuszczająca wody epoksydowa powierzchnia pełni również funkcję hydroizolacji.
Nawierzchnie epoksydowe świetnie wytrzymują deptanie, można wybrać kilka ich odcieni albo przy pomocy specjalnych kolorowych wiórów imitować pstrokatą powierzchnię. Po dodaniu do masy piasku kwarcowego nawierzchnia uzyska szorstką fakturę i nie będzie śliska.

Smoły epoksydowe przeznaczone do nawierzchni podłogowych można dzielić według różnych aspektów:

W zależności od właściwości smoły, nawierzchnię pokrywa się wałkiem, pędzelkiem albo szczotką. Przeważnie dwoma warstwami: pierwsza warstwa przeznaczona jest dla namoczenia porów (dla zmniejszenia chłonności). Gdy powierzchnia zawiera dużo porów, zaleca się używać smół epoksydowych o małej przyczepności.

Chcąc polepszyć wytrzymałość, do smoły epoksydowej mogą być dodawane kwarcowe dodatki o frakcji 0,3 - 0,6 mm i różnych odcieniach. Można je posypać na świeżo pokrytą epoksydową nawierzchnię. Po stwardnieniu epoksydu, szczotką zamiata się słabo przystające dodatki, w ten sposób nadajemy powierzchni szorstkość.

Do pracy z nawierzchniami epoksydowymi nie obowiązkowo potrzebni są specjaliści wysokiej klasy. Po wyrównaniu odpowiednimi mieszankami, pomalować powierzchnię epoksydową wałkiem albo wyrównać łopatką może zwykły malarz, a po konsultacji ze specjalistami - nawet sam właściciel garażu. Przy temperaturze 200C w ciągu 45 minut na warstwie epoksydowej powstaje błonka, a po 24 godzinach powierzchnia jest całkowicie sucha.

Materiały do mineralnych powierzchni posadzek są produkowane na bazie cementu ze specjalnymi dodatkami, od których ilości zależą właściwości mechaniczne powierzchni i odporność na działanie środków chemicznych. Powierzchnie mineralne według technologii pokrycia dzieli się na:

Jakiego typu nawierzchni mineralnych użyje się w konkretnym przypadku, zależy od przewidywanych warunków eksploatacji podłogi i od tego, jakie jej właściwości chcemy uwypuklić: odporność na ścieranie, na działanie substancji chemicznych czy nieprzepuszczalność wody. Wszystkie mineralne nawierzchnie chronią od wyżej wymienionych czynników, jednak konkretne właściwości w przypadku poszczególnych materiałów można bardziej wyeksponować.

Dla parkingów ulicznych, których posadzki znajdują się pod ciągłym wpływem wilgoci albo chemicznie aktywnego otoczenia, używa się suchych mineralnych posypek, które metodą krystalizacji zapewniają głęboką hydroizolację betonu. Tę posypkę układa się na świeżym betonie przy pomocy tej samej technologii jak przy nakładaniu posypki, dającej odporność na ścieranie. Może ona być różnych odcieni. Używając posypki z krystalicznymi hydroizolacyjnymi materiałami, dzięki ich właściwościom, rozwiązujemy kilka problemów:

Od poziomu wcierania zależy poziom szorstkości powierzchni. Przy użyciu odpowiedniej technologii wierzchnia warstwa podłogi jest mocniejsza i odporniejsza na ścieranie niż dolne warstwy betonu. Razem zapewnia się głęboką hydroizolację i odporność na środki chemiczne (produkty naftowe, smary, chloryty używane zimą na drogach).
Zarówno mineralna posypka, tak samo jak posypka z metalowymi dodatkami, sypie się na świeżą mieszankę betonu. Szykując tę mieszankę, nie zaleca się używać zmiękczaczy z ligno-siarczanu, w składzie których jest ponad 5% cukru. Jednak mieszanka może być dyspersyjnie uzbrojona w jakikolwiek łub. Dodatkowe przygotowanie posypki przed jej użyciem nie jest potrzebne. Sypie się ją na betonową podłogę po 1,5-3 godzinach od momentu wylania. Zależy to od temperatury otoczenia. Posypkę można sypać ręcznie, lecz praktyczniejsze jest użycie specjalnych mechanicznych dozowników, które zapewniają równomierne rozsypanie, od czego zależy jakość nawierzchni. Potrzebna ilość może być sypana dwa razy. Po rozsypaniu połowy, powierzchnię wyrównuje się tarką. Gdy posypka staje się wilgotna, sypiemy jej drugą część. Ważne, by posypkę nałożyć przed stwardnieniem mieszanki betonowej. W przeciwnym wypadku warstwa posypki może oddzielić się od betonu.

Gdy po powierzchni można już chodzić, posypkę szlifujemy. Trzeć ręcznie można tylko po brzegach podłogi albo jeżeli powierzchnia jest mała. Gdy dobrze wyszlifujemy posypkę, wytwarza się matowa albo błyszcząca powierzchnia.

Odporna na ścieranie warstwa na podstawie materiałów mineralnych, może być układana na już istniejącej betonowej podłodze. W tym celu używa się obsuwającej się mieszanki (120 -160mm) w składzie której są wypełniacze zmniejszające ścieranie i dyspersyjne uzbrojenie łubu. Tej nawierzchni używa się przy remoncie starych betonowych podłóg albo chcąc zwiększyć odporność istniejącej podłogi na ścieranie (np. po zmianie warunków eksploatacji). Najmniejsza grubość warstwy nawierzchni wynosi 12 mm , odporność na wciskanie po 28 dobach - 60 Mpa, odporności na mróz - F100. Ze względu na te właściwości powierzchnię można pokrywać na zewnątrz i wewnątrz. Przed betonowaniem warstwy o małej ścieralności, podstawę należy odpowiednio przygotować: wodą pod ciśnieniem zmywamy zanieczyszczenia i, jeżeli trzeba, pokrywamy warstwą polepszającą przyczepność. Uwzględniając "szwy" deformacyjne podstawę dzieli się na sekcje. Wyścieloną mieszankę zagęszczamy listwą wibracyjną, której końce opierają się na zwrotnicach. Warstwę wyrównuje się, później zagęszcza się powierzchniowym zagęszczaczem. Gdy nawierzchnia osiąga pierwotną wytrzymałość, wykańczamy ją.

Wybierając nawierzchnię podłogi, zwracajmy uwagę nie tylko na ekonomiczność. Należy rozważyć wpływ poszczególnych czynników podczas przyszłej eksploatacji: wpływ chemiczny, obciążenia mechanizmami i ładunkami, wpływ atmosfery, ruch pieszych. W zależności od zapotrzebowania, każdy z tych wariantów nawierzchni może zrobić garaż nie tylko funkcjonalnym i pożytecznym, lecz również pociągającym pomieszczeniem.

Beton jako materiał dekoracyjny
2008-04-09 15:14

Beton kojarzy się nam zazwyczaj z czymś globalnym, odpornym i szarym, bez żadnego piękna. A jednak w świecie już od dawna używa się go jako materiału wykończeniowego z nienadzwyczajnymi właściwościami.

Betonu jako materiału dekoracyjnego zaczęto używać w Ameryce w latach 60-tych. Nieco później staje się on popularny w Anglii. Z pomocą betonu staje się możliwe stworzenie ciekawych projektów na całym świecie.

Projektanci, architekci i klienci potrafili odpowiednio wykorzystać ten szeroko znany materiał. Zastosowanie betonu dekoracyjnego pozwala szybciej i taniej stworzyć potrzebne efekty tekstury.

Badania wykazały, iż ponad 30% czasu człowiek spędza patrząc sobie pod nogi i nie jest mu obojętne pokrycie podłogi, dróżek itd. Jest to ważne również ze względu na to, iż powierzchnię ziemi odbiera się nie tylko na poziomie oczu człowieka, lecz też z wielu innych punktów: z okien i balkonów budynków, z dachów lub wież.

Dla pieszych ważna jest wygoda i informatywność powierzchni. Fakturą, kolorem, rysunkiem pokrycia ułatwia się orientację w przestrzeni - oznaczają się przejścia, przystanki, parkingi, miejsca do odpoczynku, handlu itd. Nawierzchnie i place miast są przepełnione mnóstwem elementów.

Bardzo ważne jest, by wykończenie stanowiło spójność, a żeby tego dokonać pomocne są różnorodne prace architektów i projektantów krajobrazu - dopasowanie roślin, poziomowanie powierzchni itd.

Oczywiście, najbardziej atrakcyjne są materiały naturalne - granit, marmur, itd. W swoim czasie krokiem do przodu stało się użycie płytek betonowych. Jednak dodawanie do nich barwników sprawia, iż zyskują one odcienie, których nie mogą mieć materiały przyrodnicze. Z kolei nowe technologie pozwalają nadać pokryciom betonowym naturalny wygląd powierzchni. Jest to bardzo ważne w przypadku praktyk restaurowania. Pokrycia dekoracyjne, imitujące materiały naturalne, nie są aż tak drogie. W porównaniu z asfaltem i płytkami betonowymi pokrycia betonowe są odporne na szkodliwe oddziaływanie środowiska, nie zostaje na nich śladów od paliwa, olejów i rozpuszczalników, dają się też łatwo myć. Beton dekoracyjny wytrzymuje spady temperatur od -50 ?? do +50 ??, więcej niż 300 cyklów zamrażania - odmrażania, nie jest śliski, nie traci koloru, jest odporny na promienie słoneczne, mało tego, jest odporny na ciśnienie i zniszczenie.

Układanie dekoracyjnej mieszanki betonowej z reguły jest proste: na wcześniej przygotowaną warstwę tłucznia i piasku w tradycyjny sposób nakłada się warstwę betonu. Następnie należy wyrównać powierzchnię i nałożyć warstwę kolorowego utwardzacza - mieszanki trwałych pigmentów, wiążącego i zmielonego wypełniacza z piasku kwarcowego i granitu.

Dzięki dyspersji mieszanki kolorowego utwardzacza podłoże betonowe jest bardziej gęste, dzięki czemu wyklucza się możliwość powstawania mikroporów i, co najważniejsze, osiąga się stały kolor. Na kolejnym etapie nie do końca wyschniętą powierzchnię kształtuje się z pomocą odpowiednich form, które imitują powierzchnie kamieni, cegieł lub innych materiałów. Po wyschnięciu zaś nakłada się pokrycie ochronne, którego zestaw chemiczny zapewnia wysoką ochronę od wytarcia, promieni UV i działania środków agresywnych.

Powierzchnię reliefową z pomocą techniki prasowania można również stworzyć na stwardniałym betonie - poprzez naniesienie dodatkowego pokrycia polimerowego o grubości 6- 7 mm , następnie zaś formami poliuretanowymi stworzyć relief. Technika ta idealnie pasuje do wykańczania schodów i powierzchni poziomych, również w przypadku odnawiania pokrycia betonowego.

Najbardziej popularne pokrycie otrzymuje się sposobem natryskiwania. Stosuje się go jak do poziomych, tak też do pionowych powierzchni. Zazwyczaj nakłada się w dwie warstwy: pierwszą, tak zwaną "główną" -gumowym pędzlem lub szpachlą i farbuje się kolorem planowanych "szwów" dekoracyjnych. Następnie, po kilku godzinach, nakłada się wcześniej przygotowany trafaret. Po czym za pomocą rozpylacza o niskim ciśnieniu - drugą warstwę, zwaną "teksturalną". Krople po rozpyleniu tworzą reliefową, nie śliską powierzchnię.

Jest to równa powierzchnia używana do projektów wykończenia podłóg. Na łączącą warstwę podłogi nakłada się zaprawę i zrównuje się ją szpachlą. W wyniku otrzymujemy 2 mm twardą warstwę o zwiększonej odpornością na zniszczenie. Kolor można nadać np. z pomocą reakcji chemicznej lub bejcowaniem.

Jednym z wariantów jest chaotyczne nałożenie zaprawy małymi porcjami, które po pewnym czasie zrównuje się szpachlą.

Na każdy gatunek pokrycia nakłada się warstwę ochronną, która nadaje powierzchni wygląd "mokrego" kamienia. Różne warianty nakładania materiału oraz różnorodne sposoby nadania koloru tworzą niepowtarzalne możliwości przy projektowaniu wykończenia.

Przygotował prezes UAB "Elite Crete Baltic" p. Konstantin Danilkov
Zdjęcia UAB "Elite Crete Baltic"

Podłoga betonowa
2007-02-15 14:58

Woda, cement i drobny materiał wypełniający - są to najważniejsze części składowe betonu. W zależności od ich charakterystyk i składu zmieniają się właściwości betonu. Jednym z najważniejszych parametrów, decydującym o odporności podłogi, jest osuwanie się masy betonowej. Ustala się go według stosunku wody do cementu oraz ilości specjalnych dodatków - czym mniejszy jest stosunek wody do cementu, tym bardziej jakościowy jest cement.

Przed układaniem na obiekcie podłogi betonowej należy ustalić stan podłoża. Jeżeli podłogę układa się po raz pierwszy, potrzebne są badania geodezyjne tego terenu, na podstawie których można będzie planować prace. Jeżeli jest stare podłoże betonowe, najpierw należy zapoznać się z techniczną dokumentacją jego układania, jeżeli zaś taka nie istnieje - dokonać badań. Pomoże to dokładnie splanować prace. Bardzo ważne jest również to, czy podłoże posiada hydroizolację.

Prace przygotowawcze . Jeżeli podłoże jest stare, należy usunąć niemocne jego części, zmyć z podłogi brud, kurz i tłuste plamy.
Hydroizolacja . Jeżeli między istniejącym podłożem a nową podłogą położy się warstwę polimerową, nie tylko zatrzyma ona wilgoć, lecz także zmniejszy możliwość pojawienia się pęknięć w wyniku osiadania. Warstwa ta zapewnia posuwanie się powierzchni betonowej między złączami. Jeżeli tej warstwy nie będzie, między złączami mogą powstać pęknięcia.
Wzmacnianie. Jeżeli podłoże jest dość mocne, wzmacnia się je siatką o jednym lub dwóch warstwach armatury. Przeznaczeniem siatki jest przejęcie obciążenia osiadania w stwardniałym betonie.
Dodatki do betonu . Przed pojawieniem się pęknięć w świeżym betonie zabezpiecza użycie włókna polimerowego albo włókna metalowego. W wytwórni betonowej wraz z włóknem wkłada się również plastyfikatory - dodatki zmniejszające osiadanie betonu. Pozostałą część plastyfikatorów wsypuje się do betonu na placu, ponieważ czas ich działania wynisi - 30-50 min. Plastyfikatory dobiera się w zależności od potrzeb technicznych i temperatury.
Przyjmując beton, kierownik robót powinien już mieć plan zakończenia projektu. Jeżeli na podłożu układa się takie grube pokrycie jak beton magnezowy albo pokrycie polimerowe z dodatkiem kwarcu, przyjęty beton wystarcza zagęścić wibratorem do betonu i wyrównać szlifierką wibracyjną. W wypadku, gdy na wykończonym podłożu będzie się układało cienkie pokrycie polimerowe albo się go malowało, beton należy równać specjalnymi maszynami do równania betonu, wzmacniając w ten sposób jego górną warstwę, ponieważ cienka warstwa pokrycia powtórzy wszystkie nierówności podłoża betonowego.
Zapobiec zbieraniu się kurzu można do podłogi betonowej dokładając mineralnych dodatków zagęszczających. Materiały te nakłada się na świeżo ułożony, wyrównany beton. Jest to środek pielęgnacji betonu, który także polepsza jego schnięcie. W sposób chemiczny złańcza on materiały wytwarzające kurz, dlatego podłoga staje się mocniejsza i lepiej daje się czyścić.
Złącza kompensacyjne . Układając podłogę betonową należy pamiętać o złączach przy osiadaniu. Te złącza powierzchnię betonową dzielą w taki sposób, aby mogła ona osiadać i nie pojawiły się pęknięcia powodujące obciążenia wewnętrzne. Głębokość złącz waha się od 30 mm do 1 / 2 grubości betonu, w zależności od samej grubości i technologii urządzenia. Złącza zapasowe zapełnia się specjalnym elastycznym materiałem.

Z biegiem czasu na części budynku oddziałują różne obciążenia. Najwięcej jest obciążana podłoga. Skład betonu i metoda układania może mieć wpływ na jej trwałość, odporność na znaszanie, gęstość, chłód, osiadania i wodę. Należy o tym pamiętać przy układaniu podłogi.

Wprawdzie, beton może wytrzymać duże obciążenia, jednak, jeżeli przewiduje się układanie betonowej podłogi w miejscach, którym stawiane są wielkie wymagania, należy pamiętać o tym, że metoda układania podłogi betonowej z mocniejszą górną warstwą nosi nazwę toppingu. Metoda ta również pomaga ochronić górną warstwę od kurzu, który się pojawia przy znaszaniu górnej warstwy.

Technologia układania podłogi betonowej z wzmocnioną górna warstwą jest dość prosta. Do świeżo ułożonej i wyrównanej górnej warstwy betonu wciera się specjalną suchą mieszankę, która znacznie wzmacnia techniczne charakterystyki betonu: odporność na spłaszczanie, uderzenie, znaszanie, zapewnia mniejsze zbieranie się kurzu i polepsza ogólny wygląd podłogi.

Mieszankę suchego cementu hydraulicznego i drobnych dodatków należy równomiernie wetrzeć w powierzchnię betonu przed jego stwardnieniem, następnie wyrównać w celu nadania powierzchni pożądanych właściwości. Mieszanka może zawierać pigmenty lub też nie zawierać.

Podczas wcierania mieszanka wsiąka w górną warstwę betonu i jeszcze bardziej go zagęszcza. Po ostatnim szlifowaniu zamyka się większość porów znajdujących sie w powierzchni betonu, co zwiększa jego odporność na chłód. Taka podłoga może służyć 15 - 20 lat. Wzmocniona warstwa tworzy całość z betonem podstawowym, ponieważ obydwa pokrycia są ułożone przy pomocy cementu portlandzkiego. Odporność górnej warstwy sięga 90 mPa i więcej. Podłoga z suchymi utwardzaczami wyprodukowana według nowoczesnych technologii może wytrzymać bardzo wielkie obciążenia - nawet maszyny gąsienicowe.

Woda.

Piasek.

Środki czyszczące.

Podłoga w garażu 2008-01-18 10:34

Beton jako materiał dekoracyjny 2008-04-09 15:14

Podłoga betonowa 2007-02-15 14:58

Podłoga w garażu
2008-01-18 10:34

Beton jako materiał dekoracyjny
2008-04-09 15:14

Podłoga betonowa
2007-02-15 14:58